ako si suzie!

nung sabado, habang naglalakad kami pauwi galing simbahan ng kapatid kong si sarah, naikwento nya saken na ang kabarkada nyang si aimee ay pinababa sa expressway matapos itong holdpin ng magka-kuchabang driver at isang pasahero… kakaawa nman…

malupit talaga ang kapalaran…

nsa mood ako ng pag-eemote kya bahagyang tumingin ako sa malayo, malalim ang iniisip… pansamantala kong nakalimutan ang ksalukuyang nagaganap…

biglang naging mausok ang paligid… lumabo ang tanawin… parang unti-unti akong tinatangay sa nakaraan… nagdi-dream sequence na pla ako… nu nu ni nu – nu nu ni nu…

~***~
habulan sa baclaran

alas-dyes imedya ng gabi, pauwi ako galing PAL, kun saan ako nagtatrabaho noon. kalahating tulog-kalahating gising, bangag sa kabuuan… naglalakad papuntang gas station ng may nakasalubong akong dalwang mama na edad 25 o higit pa… parehong nakatingin saken… kala ko nman nagagandahan lang sila saken, anu nman ang msama doon? wla nman tiba? kya yumuko na lang ako… pagdaan nila, may isang kamay na biglang humalbot ng bag ko!!!

“wag po koya, wag po…”
nagmamakaawa ako habang nakikipag-higitan sa bag ko. pinandilatan ako ng mga nanlilisik na pulang mata na bitawan ko daw ang bag.

“wag po koya, wag po…”
“bitiwan mu sabi e!!!”
tapos biglang PAAAK!!! sinuntok ako sa brasong may hawak sa bag nung isang lalaking ksama nya. nabitiwan ko ang hawak kong bag at napa-upo sa gutter. tumakbo silang palayo. tumayo ako at hinabol sila habang sumisigaw ng paulit-ulti ng “saklolo magnanakaw!! magnanakaw!!”

wa-poise talaga! sna man lang “help! help!” ang naisigaw ko!! haha! muka siguro akong baliw na nagtatakbo at nagsisisigaw nun sa kalsada sa kalagitnaan ng gabi.

e alam nyo nman kun gano kalakas ang boses ko. nadinig ata sa kalapit na restawran ang mga pagngangangawa ko kya may biglang rumesponde na mga sekyu, nakihabol sila saken. nakita ng mga magnanakaw ang mga baril ng mga sekyu kya hinagis nila ang bag ko. hay salamat!!!

nakaramdam ako ng hapdi sa mga palad at braso ko, puro gasgas, nagdudugo na pla. pagtingin ko sa paligid, ang dami ng tao. san nanggaling ang mga chismosang mga to?! nadinig ko ang mga bulungang:
“nakita ko sinuntok sha, kala ko nga nawalan sha ng malay dahel napahiga sha…”
“nanunuod ako ng tv e nadinig ko may sumisigaw…”
“kala ko kakilala nya ung mga lalaki kya nde ko pinansin”
…haynako, wasever sa kanilang lahat!

nagpasalamat ako ng hanggang langit sa mga sekyu at umuwi akong yakap-yakap ng mahigpit ang bag ko na may lamang celpon na 3310 at 230 pesos sa wallet.

~***~
underwater scene

sa white water rafting sa davao, sabi nun guide, pedi daw kame magpa-drift sa rapids on our own. safe nman daw basta tatandaan nmen ang mga mahahalagang rules na ito:
1) siguraduhing nakahiga sa tubig. wag ibababa ang mga paa dahel tatama ito sa mga bato sa ilalim.
2) hands on the sides palagi. baka kasi matanggal ito pag naipit sa mga bato.
3) kailangang nakaharap sa rapids pra makita ang direkshon. hindi pwedeng ulo ang una.
4) gamitin ang mga paa pra sumipa palayo sa mga malalaking bato na makakasalubong.
5) wag magalaw sa tubig. i-relax ang katawan at magpa-drift ng natural. lalo kang lulubog sa mga alon pag malikot ka.
huwaw, safe na safe nman pala. hinihintay ko na sabihin nyang mag-ingat sa mga pating o kya may asido ang tubig dahel un na lang ang kulang.

o sha, binayaran ko itu kya kelangang sulitin!

nung una masaya pa… nde na mashado mainet ang araw, relaxing magpalutang-lutang habang nakatingin sa bughaw na langit… *this is da layp*

may isang wave na humampas sa muka ko, bahagya akong nasamid dahel nakainom ako ng tubig. ng mapunasan ko na mga mata ko, bumulagta saken ang nangangalit na katubigan… sinilip ko ang mga muka nina angel, ryan at mike sa tabi ko at tulad siguro ng saken, kita ko ang takot sa mga mata nila…

*pokus, dat magpokus ako*
dahel sa malakas na alon at mabilis na pag-agos ng tubig, natangay kaming apat sa ibat-ibang direkshon. may mga tumatama na sa pwet ko na mga malalaking bato sa ilalim. *wag ibaba ang mga paa, baka maputol* nde na ako mashado makakita dahel maalon, malakas din ang hampas ng tubig kya nararamdaman kong parang matatanggal ang helmet ko *panic na! waaaaah!* sumigaw si ryan ng “bato!!! bato!!!” at sakto pagkakita ko, may malaking bato sa daraanan ko kya ubod lakas kong sinipa ang bato pra lumayo ako dito. dahel sa pagsipa ko ay umikot ako at nauuna na ngaun ang ulo ko, nde ko makita kun saan ako papunta AYAAAAAW KO NAAAAA!!! nagkakakampay ako pra makaikot. takot na takot na talaga ako nun. buti na lang sa di kalayuan, nakita ko si mike!

“mike!!! mike!!!”
lahat ng natitira kong lakas ginamit ko pra makalapit sa kanya. pula na mga mata nya at mukang natatakot na din sha. pag lapit ko sa kanya, bigla shang humawak sa ulo ko! tinuunan nya ito at parang nilulunod nya ako! nagkakakawag ako sa ilalim. hinahampas ko ang mga kamay nya na nakapatong sa ulo ko pra bitawan nya ako. naramdaman ko na may mga paang umaakyat sa likod ko. unti-unti na akong nauubusan ng hininga! gusto kong lumayo sa kanya pro nde ako maka-alpas. *katapusan ko na ito* nag-flashback na sakin ang mga nangyari sa buhay ko mula pagkabata… unti-unti ng nagdidilim ang paningin ko…

may humatak sa mga braso ko, nagkaron ng liwanag at nakahinga ako muli… niligtas ako ng guide namin! nakahiga ako sa raft, walang katapusan ang pag-ubo dahel sa ilang galon ng tubig na nainom ko (na naging dahilan pra mag-diarrhea ako ng dalwang araw!). ganun din si mike sa tabi ko, sori ng sori saken dahel daw nalulunod na daw sha nun at nde nya daw alam ang ginagawa nya. alam ko nman na hindi nya sinasadya, natatawa nga ako pag naaalala ko, pro simula noon, ginagamit ko ang pangyayaring ito pra i-blackmail sha hahaha!

in the end, andun kaming apat, muntik ng malunod at mabagok, masakit ang pwet dahel sa mga bato at puro pasa sa hita at braso.

SULIT!!!!
ang saya!!! ulitin naten! HAHAHAHA!

~***~

haynako, dae ko pa gus2 wento pro 11:30 na! tulog na ako at OT na nman etong buong lingo…
babush!

bangenge 

[adjective] wala sa sarili; high on something; may topak; torete 

haynako, ilang araw na din akong matamlay, walang gana… *oo, matamlay na ako sa lagay na itu* kahet pa maghapon ako tumatawa at nag-ngangangawa sa opis e may malalim akong iniisep na nde ko na lan sasabihin kun ano… (huwaaaaah, ang saklap ng kapalaran… *singhot singhot*) 

tange, nde tungkol sa mabilis na pagkalagas ng buhok ko (dahel sa stress) at nde din dahel nde ko pa inaamin sa nanay ko na nawawala na ung isang mahabang payong na pinagamit nya saken (sabi ko kc nand2 lan sa opis). sabi nga ng nanay ko “mawala ka na, wag lang ang payong na yan…” haaaaaay lagot…. 

pro iba pa dun ang gumugulo sken… 

at pumapatong pa sa mga problema ko itung bagong nakakainis na commercial si judy ann ng fitrum na kung saan, kung ano-anong revealing na damit ang suot nya habang manghang-mangha ang mga taong nakakakita sa kanya dahel sa kaseksihan nya… nakakainis dahel -> ang pantalon man ay kumukupas… kahet panahon ay kumukupas… maging ang tao ay kumukupas… pero tulad ng PCSO, walang kupas ang mga nangaasar saken na kamuka ko daw si judai… e ang totoo nman, kun imumulat talaga nila ang mga mata nila ay si bea alonzo nman talaga ang kamuka ko, nagtatanga-tangahan lang ang mga tao… nakakaawa sila kun ganon… mga nabubuhay sa kasinungalingan… 

at tulad ng isang normal na babae, e anu pa ba ang solushon sa mga problema sa buhay kun nde: KUMAIN… ayan, simple lang nman akong tao kya walang patid na ligaya ang nihatid saken ng KFC hotshots at fries na pilit kong kinain kahet na masakit pa ang ngipin ko galeng sa dentista… masakit ang ngipin ko pro mas masakit ang nadarama ko *waaaaah, pagsisisihan ko itung mga pinagsususulat ko… nakaka-alibadbad…*  

panandaliang ligaya lang pla… pag-kaubos ko nun KFC ay nalungkot ulet ako… may mga bagay talaga na nde kayang deadmahin kahet na anung pilit mo… 

anyways, special mention na lang sa mga nakakatawang tao na nakaka-divert ng attention. tingnan mu pa lang muka nila matatawa ka na: lorraine, vic, mk, rome, eric, aileen, jeff, mike, jolly, angel at thet.

sabi ng iba, ung mga tao na sobrang msayahin – ang totoo dw – pg wla ng ibng tao na nakakakita, e malungkot dw talaga sila… nagpapanggap lang daw na masaya pra nde mahalata ng mga tao na madami silang dala-dalang problema…  totoo ba un? 

*** may isa akong prend na sobrang nakakatuwa – si angel. wla shang kagalit, lahat ng tao mahal sha. lagi nyang pinapatawa mga ksama nya san man sha magpunta. mgaling sha sa halos lahat ng bagay. lahat ng gus2 nya mangyari sa buhay nya mukang unti-unti ng nangyayari. humahanga ako sa kanya.   mahilig sha sa mga sunsets. pg may mga expedition kame sa ibat-ibang lugar sa Pinas, nde peding nde namin hihintayin ang paglubog ng araw pra makuhanan nya ng picture.  “one loves the sunset when one is sad”sabi nya totoo dw un. nde ko pa naitatanong kun bakit. nde din nman nya siguro sasagutin. 

*** si mike ang taong dahel sa sobrang galing ng sense of humor e sasakit ang panga mo sa kakatawa. pagnagku-kwentuhan kame, madalas, ang madidinig mu lang, ay mahahabang-malalakas na tawa, mga sentences na nde matapos-tapos kc puro tawa o kya kaming dalawa nakahawak sa mga tyan namin at kulang na lang e gumulong-gulong sa sahig dahel sa kakatawa. ang bilis bilis nya makaisip ng mga hirit. kala mo wla shang ibang gawain sa buhay kundi magpatawa. 

pro nde nman lahat ng oras puro ganun. may mga panahon na nde sha makausap ng maayos na tila ba pasan nya ang daigdig. kabado sha sa mga bagay-bagay. parang takot na takot.   parang dalwang magkaiba na tao. 

*** nde mu malalaman kun kelan galit na si bel. smiling face kc un. ska kahet na nang-gagalaite na sha, maayos at nakangiti pa din sha. nde sha orocan (plastik) na tao. happy lan talaga ang disposishon nya sa buhay. kahet na pag nahihirapan na sha sa trabaho, relaxed pa din ang ichura nya. smile-smile pa din.   pero nun papaalis na sha sa PAL(dun sha nagwork ng 5 taon), isang buwan shang iyak ng iyak. tanungin mu lang kung saan sha pupunta na work e mabilis ng magpupunas-punas ng mata – un pala umiiyak na sha nun at memya ng konte ay humahagulgol na. 

***si rome nman ang bershon ni mike d2 sa opis. lakas manggatong, mang-asar at mang-trip neto. paghumiret sha, mga ilang minuto kami tawa ng tawa hanggang sa sumakit mga panga naming lahat. pati ung inaasar nya natatawa din. mahirap magalet sa taong ito. kahet na anu pa ang sabihen nya sau na pang-aalaska, matutuwa ka pa lalo sa kanya imbis na magalet.   pero nung isang buwan, nalaman ko na nasa ospital ang nanay ña, kakalibing lang ng lola ña at ang tatay ña ay inatake sa puso dahel sa stress. lahat ng yan, nangyari sa loob ng isang buwan. at para lalong pahirapan pa sha, nagbaha pa sa lugar nila kya nabasa ang madami nilang gamit sa bahay. nde ko pa malalaman lahat ng ito kun nde sinabi ng isa pa nming opism8. nde mu kc mapapansin sa kanya. wlang kahit anong bahid ng lungkot at wlang tigil pa din ang mga patawa nya. nde ko alam kun tao bas ha o bato. 

*** maraming nagulat nung isang araw nun nakita nila ako na umiiyak sa may corridor ng ke-aga-aga nung tuesday. naisep nila na siguro sobrang laki ng problema ko dahel nde daw nila ma-imagine na nalulungkot ako – ever. lagi daw kasi ako masaya, pakalat-kalat na para bang walang iniintindi na trabaho, laging nakangiti pag umaga na para bang ang pinakamasayang peding mangyari sa buhay ko ay ang pumasok sa opis.   ang totoo… ngumingiti ako palagi dahel sayang ang malaking halaga na nibayad ko sa braces ko. beauty is measured in smiles.  

serious mode: masaya talaga ako everyday… dahel… dahel wla lang.  korni man o mejo abnoy kun iisipin: masaya ako dahel alam ko na may masayang mangyayari sa araw na un. masaya ako dahel feeling ko may bagong magaganap… nde ko alam kun ano, basta feeling ko dat mag-expect ako ng something unbelievably great to happen any moment within the day…. baka mamimeet ko na ang destiny ko! hehehe… weird ba? pwes,wla akong pakealam.   at kapag nalungkot ako… nde dahel grabe ang problema ko o parang the end of the world na: nalulungkot ako kc may nangyaring nakakalungkot… doesn’t matter if sobrang serious (family problem) or sobrang walang kwenta (makulim-lim kya nakaka-down)… nalulungkot din ako kc tao ako. nakakaasar na i-accuss ang taong 2lad ko na nagpapanggap lang na masaya… wla ba kaming karapatan na magpahinga for a while sa pag-eentertain ng mga tao and to just be quiet? na mag-wallow sa sarili naming sadness kesa magpasaya sa mga prends na problematic? na mag-react naturally sa isang bagay na nakakalungkot nman talaga?  ang daya. just because kami ung mga tao na masaya ang tingin sa halos lahat ng aspeto ng buhay e nde ibg sabihin na nde kami nalulungkot o nagagalit o napapagod… 

sa isang mataas na gusali sa ortigas… may isang grupo ng mga kabataan na sikat-na-sikat, pilit na ginagaya, iniidolo at kinaiingitan… (yan ay ayon sa aming sariling kuro-kuro lamang. walang pakelamanan ng mga beliefs sa buhay)

sila ang kahindik-hindik at kagila-gilalas na tropa ng dyan-dyan-dyan-dyan!!!

wlang iba kundi ang lotlot and friends* binubuo ng piling-

piling mga indibidwal na may angking talino at kapangyarihan:

vic – ang nakakaalam ng lahat ng naganap, nagaganap at magaganap pa lamang sa opis. may bagong-bagong kotseng vios na binayaran gamet ang SSS loan (malakas ang aircon). ilalampaso si beoncee knowles sa pag-giling sa dance floor.

lorraine – ang punong tagapamahala ng pagdaloy ng kaperahan sa opis (team bldg budget/premium/pasweldo). kaya ka nyang tanggalan ng access sa cr pg ginusto nya. sha si lotlot sa lotlot and friends dahel si lotlot, tulad ni lorraine ay laos na. haha! *ang totoo, nde ko alam kun bat un ang twag samin, labo!*

suzie – bea alonzo sa totoong buhay. ang head-turner sa opis. as in mapapa-“turn away” ka pag nakita mu sha. (o ayan ah, nichuk-chak ko na sarili ko. bka sabihen nyu dyan madugas ako pwe)

klark – (pinaltan ang spelling ng pangalan upang maprotektahan ang kanyang tunay na katauhan) clark kent “superman” sa panaginip. ang pilit nagsusumiksik sa grupo dahel gus2 nyang ma-identify sa mga tunay na soshal. on probation pa lang ang kanyang application sa lotlot and friends pro matapos mabatid na may resort sha sa cavite ay agad shang ni-promote sa neophyte level.

officers:

president – vic (lider-lideran kasi)

vice-prsident – lorraine (ang kontra-bulate sa administrashon ni vic)

muse – suzie (duh, alangan nman na si lorraine o vic ang muse… mas nakakaloka nman un)

treasurer – klark (ang taga-byad)

goal:

maghatid ng walang kakwenta-kwentang ingay at wlang kasing-jologs na mga pa-uso sa opis habang nipopromote ang core values.

motto:

it is better to light just one little candle than to stumble in the dark.

favorite pet:

brownie

favorite policy:

policy56 – bawal ang mp3s… at kahet anung bagay na tutulong pra mabuhay ng matiwasay at masaya sa trabaho…

national anthem:

yesterday’s dream by 14K

We are the children of yesterday’s dream. We are the promise of the future may bring. Waving the bannerOf love to allTo every nation, the rich and the poor*. We are the world of the restless and young And we need a hand to guide us Helping each other Build each other As long as we are together You and me

Coda: For together we stand, Divided we fall Together we climb to the top of the world We can be what we want For the world to see That we are the children of yesterday’s dream We have the yearning to do what is best Be someone special from all the rest Nations and brothers in unity Building tomorrow For you and for me(repeat *) / (repeat coda 2X) We are the children of yesterday’s dream

schedule:

see posters and print adds for details

*ang lotlot and friends ay nibendishon samen ng kataas-taasang prime minister sa opis na si sir rey.

ke-aga-aga drama-rama na ang entry.

hanuba, e kaya nga nag-ba-blog e pra may makapag-labas ng mga ke-echosan sa buhay hehehe.

walang makikialam.

magbasa ang gus2 magbasa.

heto na.

simula nung bata pa ako, may plano na ako sa mangyayari sa buhay ko. magkakaron ako ng magandang trabaho sa sikat na kompanya. magkakakotse ako. hiwalay pa ang van pang pamilya. papagandahin ko ang bahay namin. bibili ako ng malaking TV para sa sala. lingo-lingo kame kakain sa labas ng pamilya ko. hindi na kelangan magtrabaho ng tatay ko. hindi na mangungutang ever ang nanay ko sa mga kapitbahay.

nag-aral ako ng mabuti. ni nde ako makapag-suklay, makanuod ng sine o makibarkada. nidedma ang mga pilit na nami-flirt saken dahel focused ako sa pag-aaral -> sa kinabukasan ko at ng pamilya ko (am panget ng keyboard na i2 boset, kumakalas ang keys! haha! ok, serious mode ulet). sabi ko ska na lang. paggumaradweyt na lang ako. lahat ng pagtitiis ko mababayaran lahat yan sa huli. basta alam ko ok ako pagdating ng araw.

so eto na nga. may trabaho na ako. mas mataas ng konte ang kinikita sa iba kong kaibigan. kinikilala sa field na napili ko (well kinikilala ng compaies ko: programmer nga pla ako). nakabili na ng TV, sasakyan at halos lahat na ng nsa plano ko. kaya maglakwatsa ng ilang araw sa mga sikat na lugar gamet ang sarili kong pera. pedi bumili ng damit, sapatos sa lahat ng kulay, magpa-straight, magpa-braces ng ngipen, magpalit ng celpon. maka-ilang beses ng nilapitan ng kun sinu-sinu pra umamin na may crush sila saken. kinaiingitan. iniidolo. (teka, magkalinawan tau, nde ako saksakan ng ganda. nde ko nga actually alam kun maganda ako. malamang nde. may iba akong katangian na kahanga-hanga. aun yon. hehe)

so what.

eto ba un nipangako ko sa sarili ko na kapalit ng ilang taon ko na pagtitiis? ang totoo, nde ko alam. nde ko na alam ngaun kun ano ang gus2 ko. sabi ko nung umalis ako sa una kong trabaho: ayoko na d2, gus2 ko sa mas mataas na sweldo. dats wat i deserve sabi ko. dats wat i need.

pro ngaun nand2 na ako sa mas mataas na sweldo halos mawalan na ako ng ulirat sa kakatrabaho. ayaw ko na nga d2 e. naisep ko na nde na mahalaga ang pera. i want my life back. gus2 ko na umalis. pro nde ko alam kun san ko gus2 pumunta.

nde ko alam kun ano ang gus2 ko.

heka lang… bat ganun? nabasa ko sa mga blogs ng iba na importante na madae ka readers? na cool ang blogsite mu pag madae ngko-comment or nagpopost? hehe ala lang…

1) nde po ako nag eexpect ng kahet na anu…

2) nde po required na magcomment pg dumalaw kau or nakibasa…

3) gus2 ko lan dumaldal ng nde namamaos

4) mahal ko kaung lahat weh haha.

uwi na ako… lampas na bente ang babayaran ko sa internet *kuripot haha* bat nman kc blocked ang mga importanteng sites na gento sa opis e! haha!