ako si suzie!

aminin mo na kapag masama ang loob mo (nde ung simpleng pacute na tampu-pot, un tipong badtrip-to-hongkong ka) …o kaya namn sobra kang malungkot (gus2 mu ng magpalamon sa lupa) e naghahanap ka ng sakit ng katawan… you need more pain kumbaga!

halimbawa:

(this is a really, really, really, ramdom example na imbento lan at wlang pinagbasihan na buhay ng ibang tao)
may nalaman kang bagay na nakaka-hurt talaga layk siguro may siyota na pla ang crush mu (buti sna kun gf, panu kun may boyfriend. vading-ger-z pla. aray)… nde ka pa titigil dun – kelangan mung malaman kun sinu sha, kun kelan sila nagkikita, kun gano nila kamahal ang isat-isa at kun anu-ano pang impormashon na unti-unting lalason sa utak at consequently e papatay sau. nde ka pa nakuntento, makikinig ka pa sa mga sappy love songs about heart aches and goodbyes pra feel na feel mu ang pag-eemote. ipagdadasal mu pang umulan pra crying in d rain ang drama at sasadyaing madapa sa putikan pra talagang ramdam na ramdam mu na ikaw ay aping-api. ayaw mung makipag-usap sa iba pra lalong ma-emphasize ang I’m-gonna-be-lonely-for-the-rest-of-my-layp pa-epek mu. gus2 mu nun e, kc pag sobrang sakit na, magiging numb na ang kamalayan mu… at voila – ala ka ng mararamdaman… *tanga*

so anu ngaun? eto…

pag galit ka at nde ka makaganti sa bagay na kinaiinisan mu… edi mag-inflict ka na lan ng pain. kaninu pa, kundi sa sarili mu *shet, kakatakot ba?* pro wag mabahala… eto ang mga safe at cool ways pra maghiganti sa sarili… *actually walang sense, gus2 ko lan i-connect ang content netong mga pinagsususulat ko sa title, catchy kc weh*

ang karamihan – tumotoma pra mawalan ng kamalayan sa mundo, gustong mahilo o masuka pra lang makalimot… ung iba nman nagpapakamatay (haha, mashado nman! tandaan na kinokomdemna ni suzie (ang idol mo) ang kahit na anong pamamaraan ng pagkitil ng sariling buhay. Kids, do not try this your house)… pro cge, kun takot ka sa dugo (pro nde sa dinuguan) at ayaw mung maging sadako balang araw (kasi tiba un mga nananakot na yan e ung mga namatay ng karumaldumal) edi ang ibang option mu maliban sa suicide ay ang mag-hibernate. ibg sbhin, nde ka mshado makikihalubilo sa ibang tao na pra bang nde ka na din nag-eexist. nde ito mahirap sa ibang tao dahel marami nman talagang nde katulad namin na sikat – mawala man sila sa sirkulashon, wlang makakapansin.

pro dahel sa allergic kame ng mga prends ko sa beer at nde namin kaya magsumiksik sa lime light (dahel hinahatak kami ng spotlight) ay naisipan na lan namin na humanap ng makabuluhan, abot-kaya at garantisadong sakit sa katawan – ang rafting!

“down ako, alis tayo” – angel
“taralets” – ako, mike, roynel

kanya-kanya kami ng dahilan. nde kami nag-usap kun ano. nde kc kami un ma-open forum na tipo ng prends. kami un mga kenkoy-kornits ng barkada namin – mahiret, maingay, galawgaw. pero naisep ko na itu ang malamang na mga dahilan namin:

boracay kami napadpad, sosi tiba? dun magandang mag-unwind at matahimik na tumunganga sa sunset habang nakahiga sa maputing halos pulbos na sand. pro sakit nga ng katawan at nde pagrerelax ang habol namin kya rafting talaga ang pinunterya namin dun.

oo may rafting dun, nde nga lan mashadong sikat. bka kc wla pang bumabalik ng buhay kya wlang nakakapagkwento o kya nman 1st taym pa lang gagawin un rafting dun at kami ang napiling mga guinea pigs dahel muka nman daw kaming mga salot ng lipunan at ok lan kun mai-sakripisho ang mga pathetic lives namen alang-ala sa ikauunlad ng turismo.

wasever, wla kaming paki.

malas. sabi ng organizers dun, nde daw posible ang magrafting dahil mababaw mashado ang tubig at nde umulan nung huling mga araw… PERO fuedi daw kami mag-kayak!

whitewater kayaking

a sport of paddling a kayak on a moving body of water, typically a river that can range from a fun, carefree, splishy-splash float trip to a challenging, adrenaline-filled sport. (shempre ang target is un “challenging – adrenaline filled” na part)

mas nakakatakot itu kesa sa rafting dahel:
1) ikaw lan mag-isa, walang coach kun panu mu kokontrolin ang raft, wala kang ibang peding sisihin pag namatay ka
2) mabigat at gawa sa plastik ang raft, masakit pag natamaan/naipit/nabagok ka nun
3) abala ang bawat isa sa pagsasagip ng sarili nilang buhay, deadma sila sau kahet na nakakaladkad ka na sa kahabaan ng ilog
4) isa lang ang ksama namin na marunong.(agawan kami sa atenshon ña)
5) tatlo lan daw ang life vest, may isang matapang sa amin na kailangang magsakripisho ng buhay

haha! totoo, walang halong biro!!! e si angel lan ang mejo marunong lumangoy kya sha na lan ang nde binigyan ng vest – ayos

sa olrayt noh? pero buti na lang at kumpleto nman ang helmet.haha!

sa simula, ako ang naging teacher’s pet sa rafting. shempre, ako lang kasi ang babae. pero un nga ang ayaw ko. nde ko gus2 na bigyan ako ng special attention dahel ayaw kong maging pabigat sa kahit sino. tho wala na sigurong mas magalang at maaalahanin pa sa prends kesa kena angel, bakashon kc un, lahat kame gus2 relaxed, ayaw ko na magiging abala pa sila saken, ayaw ko i-take advantage ang kabaitan nila. kaya un dala ko na bagahe sinugarado ko na kaya ko at never akong magpapatulong magpabuhat sa kanila. ung mga tasks/activities kahet nahihirapan ako nde ako nagrereklamo. gus2 ko makipagtapatan sa kanila.

ang galing-galing ko nun una. ako lang ang nakakasunod sa guide. sigaw-sigaw pa ako sa tuwa habang lumilipad ang kayak ko nun sumalpak ito sa bato at perfect ang landing pagbagsak sa tubig. sina mike/angel/roynel e tumataob sa halos lahat ng kanto, bato at kahit na maliit lan na agos na madaanan. mga lampa! kita ko na mga nakasimangot na sila.

masaya at kalmado akong naglalakbay sa ilog ng dahan-dahang tumagilid ang raft ko… tapos hazy na ang mga sumunod na pangyayari:

dumilim -> nsa ilalim na pla ako ng raft ko -> *glog glog glog glog* nakainom ako ng 2big -> tinatangay na ako at ang raft na nakataklob sa ulo ko ng umaagos na ilog -> aray! gumagasgas ang mga hita ko sa mga bato sa ilalim -> tinulak ko paitaas ang kayak ko *ayan, maliwanag na ulet!* -> kumapit ako sa bato -> ARAAAAY! naipit ang kamay ko sa pagitan ng bato at ng bumanggang malaking plastik na kayak -> pinilit kong tumayo habang pinipigil ang kayak ko. mahirap kasi dahil dumadagdag pa ang weight ng kayak sa lakas ng alon. siguro nman wala ng pedi pang mangyaring mas malala sa sitwashon ko ngaun noh?!!!

pro bilang sagot sa tanong ko, natanaw ko sa malayo ang parating na si angel, ang kanyang kayak ay mukang may sariling buhay at nde sumusunod sa gus2 nyang mangyari. ilang segundo na lang, nakikinita-kinita ko na ang malaki nyang kayak na babagok sa ulo ko.

matalik kong kaibigan si angel, parang kapatid na matandang-matanda at saksakan ng panget ang turing ko sa kanya. alam ko na nde nya gugustuhin na mapahamak ako at ganun nman din ako sa kanya. pro nun mga oras na un, wala na sa mga kamay nya ang maaaring mangyari. naiintindihan kong kun mapatay nya ako e nde nya sinasadya dahel pare-pareho nman kaming nde marunong magkayak.

3-2-1 (this is it) PAAAK! sumalpak, pumaibabaw at pumatong ang kayak ni angel sa kayak ko. nalaglag sha at nagkukumawag na tumayo sa tubig. ako nman aun, nakabara sa gitna ng ilog, sinusubukang harangin/pigilan ang dalwang magkapatong na kayak, si angel at ang malakas na agos na tumutulak saming lahat palayo sa ilog. nauubusan na ako ng lakas, gus2 ko ng sumuko sa laban ng buhay. sa di kalayuan, paparating na si mike… *sna himatayin na ako pra nde ko maramdaman ang mga susunod na pangyayari*

nde ko matandaan kun pano kami nakaalis sa sitwashon na un, basta ang naaalala ko e simula nun ay nawalan na ako ng tiwala sa sarili ko at wala akong ibang iniisip kundi “HINDI AKO PWEDENG MAHULOG ULIT DAHEL IKAMAMATAY KO”. so naturally, sa sobrang kaba, wla ng ibang nangyaring maganda matapos nun kundi panay hulog at kalad-kad sa mga bato ang napala ko.

nakita ko sa malayo ang tatahakin kong mala-hinagdang-palayan na rock formations kung saan kasalukuyang nilalampaso ng rumaragasang ilog si mike, faced-down habang tangan ang paddle sa kanang kamay at nakahawak sa kayak sa unahan nya. na-iimagine ko ang kanyang muka at katawan na gumagasgas at tumatama sa bawat bato sa ilalim. natulala ako at matahimik na nasambit sa sarili ang “paalam mike, nde kita malilimutan” (hahaha! juiceko, para kasing katapusan na talaga ni mike nun e!)

may dugong gabriella silang ako – independent, smart at ubod ng ganda… pro nde ako tanga… ni nde ko susubukan un gorge of death na un! madami pa akong pangarap sa buhay, may pinapag-aral na kapatid at ng-uumapaw sa appeal – sayang nman lahat ng un.

pinilit kong pumunta sa pangpang at naglakad na lang, hinayaan kong agusin ng ilog ang kayak ko. pagdating ko sa finish line, walang katapusan ang pang-aasar saken nina angel dahel nde ko natapos ang kayak run – na may limitations daw ang pagkababae ko dahel naduwag ako… na re-reevaluate na dw nila ang membership ko sa barkadahan namin dahel natuklasan nila na duwag ako

ngumiti lan ako. ok lang kun nde ko natapos, nde kasi ako naiingit sa malaking duguang bukol ni angel sa hita na tila pangalawa nyang tuhod… o sa galos ni mike na nagsimula sa balikat at gumuhit sa kabuuan ng braso nya (nde na makausap si mike nun point na un, kala nya ata kaluluwa na lan sha at pumanaw sha dun sa gorge)

hindi ko na uulitin un – tapos! hoy angel, kun talagang may suicidal tendency ka wag mu na kami idamay pa. palibhasa we have a life, ikaw u hav nothing to lose. haha! ayan, sana madami kau natutunan sa salaysay ko… *bow*