ako si suzie!

kun gus2 ñu ng makabuluhang salaysay tungkol sa aming naging lakad sa cagayan-tuguegarao-pagudpod -> un tipong malalaman nyo kun ano ang magagandang sites dun, magkano ang nagastos namin at anu ang mga nirerekomenda naming activities dun -> ung mga tips na magagamit ño kun sakali na pupunta kau dun -> un mga impormashon na makakatulong sa pagpopromote ng WOW Philippines -> pwes, nde ño un mababasa d2 hehehe… punta na lan kau sa http://bleue.i.ph …un ang site nun kasama ko dun sa lakad na si angel hehe. kpag may nabasa kau dun na “we”, un ay pertaining to “angel, mike at suzie” kc nde man lang kame nibanget kahet isan beses dun sa blog nya dahel ayaw ña ata pagkalat na prends kame dahel nahihiya sha hahaha!

so mga nakalap na mga scenes i2 sa tatlong araw apat na gabi na buhay nmin sa pagikot sa luzon dala ang limpak-limpak na halaga (4k na ilang buwan namin ni-ipon at 3k na ni-utang sa paluwagan). *yes, hanep, lakas ng loob magbaka-bakashon tapos utang pala haha!*
Cast of Characters:
mike correa – (camera man) mtangkad, maitim, kulot… pro pinakamatalino sa magkakapatid na correa
angel juarez – (photographer) matipuno, mapag-ingles, lapitin ng kamalasan
suzie delos angeles – (actress) tao na babae *ata*
Episodes:
ang kambal ng tadhana
pagdating ko sa istashon ng bus, bumulaga saken ang dalwang panget na lalake na may dalang malalaking backpack at naka-opis attire: black leather shoes, black formal pants at blue checkered polo (i-note na parehong pareho ang kulay/tela/size ng mga suot nila na polo). mike at angel, adik ba kau? magbabyahe tau ng mahigit kumulang sampung oras papunta sa tagong-tagong probinsha ng tabuk tapos naka-pormal pa kau?! haha!

mamang busangot at ang langaw sa bus
ang nsa unahan namin ni mike ay walang pakundangan na ni-recline ang kanyang upuan ng halos 180 degrees na ata! nde na kame halos makakilos sa lugar namin.
“kanina pa kayo ah! ang iingay ño!” at sha pa ang may karapatang magalet ng nagchichikahan kame ni mike dahel nga nde kame makatulog sa kondishones naming un. sarap lamutaken ng muka. at pra lalong gawing kanais-nais ang aming gabi ay may batang insekto sa likod: pinaglalaruan ang buhok ko, sipa-sipa sa sandalan at kalabog sa upuan at kumakain pa ng chicharon sa ibabaw ng mga bunbunan namin… nangangate na ako sa mga piraso ng chicharon na nakasabit sa buhok ko. buti na lang walang suka. haha!

sinung bakla?
sa kalagitnaan ng aming rafting ay tumigil kami sa tabi ng isang bato 15feet ang taas (ata). magdive daw kami mula sa taas nun. tapang-tapangan mode ako: potah, e 20ft un dati naming nitalon sa cagayan de oro. sus! sisiw yan! wa-epek! sumakay ka pa!
“BAKLA, BAKLA KA!!! DUWAG!!! WAAAAH BAKLA!!!” sigaw ng mga bata saken pagkatapos ng halos 10 minuto na lumipas sa pagaalinlangan ko sa pagtalon. pagod na at wala ng gana ang mga naghihintay sa pagtalon ko. nagbabasa na ng pocket book si mike (sweet valley high), nagko-cross stitch na si angel at ang mga bata ay naguuwian na.

tumalon din ako pro deadma na sila.

anung hugis?
may isang malaking batong hugis isdang galunggong sa may pampang… sabi ni angel nde daw hugis isda… hugis ano daw… baka daw kay maria clara un natanggal… hulaan ñu kun ano naisep nya. basta tandaan na si angel ay tulad ng isang higad na nakapatong sa dahon ng gabi na may bungang-araw.

mahiwagang blue cartolina
sa dyip ay may isang matandang babae. un itsura nya ay ung tipong tribal elder na punong-puno ng wisdom at kinokunsulta ng mga natives pag gus2 nila makontact ang mga anito. nakamasid lang sha ng tahimik habang maingay na naglalaro ang mga bata sa dyip ng biglang PAAAAAAAAK!!! PAAAAK!! PAAAAAAK!! makailang beses na mabilis na humagipit sa ulo ng isang batang maligalig ang rolyo ng blue cartolina na nakapatong lang kanina sa mga carton sa dyip. gulat na gulat kame ng makita namin ang matandang babae hawak-hawak ang cartolina habang nakatingin ng galit sa bata. nakakaawa ang bata pero… natawa kami… nakakatawa kasi ang sobrang pagkabrutal ng matandang babae. haha! tumingin sha sa aming grupo, hawak pa din ang cartolina, tila nagsasabi na “baka gus2 ño na kau ang sumunod” kaya tumahimik na kame. tinanong nya ang isang apat na taon gulang na batang babae sa harap nya. nde sumagot ang bata, nde ata nadinig. PAAAAK!!! PAAAAK!! PAAAAAK!! hampas ng cartolina sa ulo ng bata. *kakatakot*
OP issue
mahilig kami kumanta. wala kaming pakialam kun nawiweirduhan na samin ang mga tao sa paligid o kun nag-ngingitngit na sila dahel nde nman kami magaling -> lalo na cguro dahel ang hilig pa namin kantahin ay choir songs (peborit namin ang alelua ni ryan cayabyab) -> ung tipong may voicing pa kameng nalalaman (ako ang soprano, angel ay tenor at mike ay bass). pro dahel sa nde na ako taga-PAL, nde ko na alam ang mga bagong kanta nila. kaya aun, nde ako makasabay sa kanta ni mike at angel… i felt so alone… hence… na-OP ako… *hahaha! biro lan, uso lan kc ang OP-OP kya naisep ko na dat may tagpo na ganun sa lakad namin hahaha!*
sinumpang tsinelas
asar na asar na saken ang mga kasama ko kc lagi daw ako naka-clogs (high heeled shoes). kaya islander tsinelas na lang ang nidala ko sa hike-pasyal namen sa pagudpud na pinagmamalaki ko pa na matibay dahel college ko pa ang mga un. sakto, pagkasabi ko nun, napigtal ang isa dun sa pares! waaaah! kaya nag-apak na lang ako at nidala ko na lan ang mga tsinelas. at faster than a speeding bullet ay dumating si superman – si angel – binigay nya saken ang tsinelas nya at nag-apak habang pabulong-bulong “wala ka ng ginawa kundi pahirapan ako” hahahaha! kc pangalawang beses na shang nag-apak pra saken simula ng nakilala ko sha. *bait-bait*
nun nandun na kami sa beach, suot ang bago kong beachwalk tsinelas na nabili ko ng 75php dun, biglang nitangay ng malakas na alon ang isang pares! waaaaaaaaaaah! inis na inis na nilusob ni mike ang dagat pra abutin ang tsinelas ko. nde nya napansin na may papadating na malaking alon na doble sa taas nya! sumigaw ako sa takot pro nde nya ako nadinig at wlang pakundangan na nilamon ng malaking alon si mike. ilang segundo pagkatapos, hinagis si mike sa pampang ng alon (ayaw cguro sa kanya) at galit na galit din nyang nihagis ang tsinelas ko sa malayo – “AYAN! BWISET YANG MGA TSINELAS MUNG YAN AH!!!” hahahaha! (wag kau mag-alala, sa pampang lang lahat nangyari itu…)